หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

โดย ยามเย็น

หลังผ่านพ้นการเป็นเฟรชชี่ได้ไม่นาน เพื่อนคนหนึ่งเอาหูฟังวอล์คแมนยัดหูแล้วบอกว่า ลองฟังเพลงนี้ดู มันว่าเจ๋งดี

นั่นเป็นครั้งแรกที่รู้จักโมเดิร์นด็อก


แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่รู้จักเบเกอรี่ ค่ายเพลงที่ยืนคู่เคียงกับโมเดิร์นด็อกเจ้าของเพลง “ก่อน” เพลงที่เพื่อนว่าเจ๋ง แต่ตอนนั้นผมฟังแล้วไม่อิน

หลังจากนั้นพักใหญ่ๆ ผมกับค่ายเบเกอรี่ก็ใกล้กันมาอีกนิด เพราะได้ยินเพลงของบอย พอเห็นปกเทปยิ่งชอบเข้าไปอีก ก็เลยควักตังค์ซื้อทั้งที่ปกติไม่ค่อยได้ซื้อเทป (ยุคนั้นซีดียังไม่มา) เพื่อนแปลกใจเห็นผมซื้อเทป เลยบอกว่าชอบปกมันนะ เพื่อนก็ดีใจหายบอก งั้นขอเทปไปฟังก่อนเอ็งเอาแต่ปกไปก็แล้วกัน

ก็ใกล้กันได้แค่นั่นแหละ ระหว่างผมกับค่ายเพลงขนมปัง



สำหรับผม ความรับรู้ในช่วงนั้น คือ เบเกอรี่ เป็นค่ายเพลงเล็กๆ แต่ไม่ใช่ใต้ดินประเภทอุตสาหกรรมทำมือ เพราะ ทั้งตัวศิลปิน รูปลักษณ์ภายนอกของสินค้า ( เช่น ปกเทป ) รวมถึงชื่อค่าย และการพยายามจัดความสัมพันธ์ระหว่างค่ายและศิลปิน ทำให้รู้สึกอย่างนั้น และไม่ใช่แนวค่ายใหญ่กระแสหลัก เพราะ ด้วยลีลาแล้วเห็นกันอยู่ว่าเป็นคนละแนวกัน เรียกได้ว่าตั้งใจออกมาให้ต่างกันด้วยซ้ำ

สรุปเรียกตามคำของสุกี้ หนึ่งในผู้ก่อตั้งว่า เป็นค่ายอินดี้ น่าจะเข้าท่าสุด



ผมไม่รู้ว่าค่ายนี้สร้างความแตกต่างให้กับวงการดนตรีได้ขนาดไหน แต่พอจะสังเกตเห็นได้ว่า หลังจากนั้นไม่นานมันเริ่มมีอะไรไม่เหมือนเดิม เหมือนคนฟังมีทางเลือกมากขึ้น ศิลปินก็เหมือนจะมีทางเลือกมากขึ้นด้วยเช่นกัน


ผมไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลัง หรือความเป็นมาเป็นไปของเบเกอรี่ ไม่รู้ว่าคนที่ร่วมกันก่อตั้งค่ายในเวลานั้นก็เป็นวัยที่เพิ่งผ่านชีวิตมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน แต่ยังคงเต็มเปี่ยมด้วยพลังของความเป็นเฟรชชี่

พลังที่สุกี้เรียกว่าพลังของวัยหนุ่ม ที่กล้าและพร้อมจะท้าทายโลก โดยมีความบ้าบิ่นเป็นส่วนประกอบ



สองสามปีก่อน ผมดูโมเดิร์นด็อกเล่นที่พรุเฉวง ในงานเทศกาลดนตรีที่ดีที่สุดที่เคยจัดในสมุย

จะหาว่าเว่อร์หรืออะไรก็ตาม ตอนเขาเล่นผมรู้สึกว่ามันมีพลังบางอย่าง อาจเป็นได้เพราะเราไปดูเขาเล่นสด ๆ เลยเห็นและรู้สึกได้ถึง “พลัง” แต่ผมว่ามันเป็นพลังที่ไม่เหมือนกับดูวงอื่น ๆ เล่น

นึกถึงวันนั้นทำให้ผมเข้าใจสิ่งที่สุกี้บอกว่า การจะสร้างกลุ่มผู้ฟังที่เหนียวแน่น ยาวนาน จนถึงขนาดว่า เขาพร้อมจะเสียเงินซื้อบัตรดูเราเล่นคอนเสิร์ตถึงแม้จะไม่ได้ออกอัลบั้มใหม่ ก็คือ การตระเวนเล่นสด ๆ ให้มากที่สุด และเมื่อไหร่ที่ถึงจุดนั้น วงนั้นก็อาจเรียกได้ว่าเป็นของจริงและยืนได้ยาว



ผมเริ่มรู้สึกว่าเบเกอรี่ไม่ธรรมดา ก็ตอนที่ได้เห็นภาพงานคอนเสิร์ตวันบีเดย์ ภาพคนร่วม 50,000 ในสนามราชมังคลากีฬาสถาน และศิลปินของเบเกอรี่ทั้งเก่าใหม่ที่มาร่วมกันคับคั่ง กับเวลาการเล่นกว่า 7 ชั่วโมง ซึ่งหลายคนว่าเป็นคอนเสิร์ตสั่งลา ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไป

ภาพเหตุการณ์ช่วงสั้น ๆ ที่ได้ดูผ่านจอทีวี ทำให้คิดว่าจริง ๆ แล้วเบเกอรี่คงมีอะไรบางอย่างมากกว่าที่ผมรับรู้

สุกี้ว่า เบเกอรี่ ก็เหมือนกับปรากฏการณ์บนฟากฟ้า ที่ดาวแต่ละดวงมีโอกาสจะมาเรียงรายในตำแหน่งที่เหมาะสม ส่งเสริมดึงดูดซึ่งกันและกันจนเกิดพลังที่เกินธรรมดา

แน่นอนว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ และไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วใช่ว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป




ถ้าอ่าน BAKERY & I ในวัยเฟรชชี่ มันคงเป็นหนึ่งในหนังสือที่กระตุ้นเตือนให้เราเห็นค่าของความใฝ่ฝัน และการทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ถึงฝั่งที่หวังนั้น

เป็นแรงขับให้เรากล้าใช้พลังของวัยหนุ่มสาวเพื่อท้าทายโลกและแสวงหา


ถ้าอ่าน BAKERY & I ในวัยไม่เฟรชชี่ บางคนอาจนึกถึงภาพความบ้าบิ่นสมัยหนุ่มสาวของตัวเอง

ในขณะที่บางคนอาจนึกเสียดายและเสียใจ ที่ปล่อยให้วันนั้นผ่านเลยไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยโอกาสที่จะใช้พลังที่ไม่ธรรมดาให้หลุดหายไปโดยไม่มีวันหวนกลับ



ข่าวดีก็คือ ความเป็นเฟรชชี่อาจไม่ได้วัดด้วยวัยและอายุเพียงอย่างเดียว

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็น Dreamchaser ตอนแก่ ๆ คงไม่สนุกและมันเท่ากับวัยหนุ่มสาวเป็นแน่



- - - - - - - - - -

BAKERY & I
ชีวิต ดนตรี และเบเกอรี่ ผ่านสายตาของสุกี้

โดย กมล สุโกศล แคลปป์
เรียบเรียงโดย พีรภัทร โพธิสารัตนะ

สำนักพิมพ์ a book
www.daypoets.com หรือ ร้านหนังสือทั่วไป