หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

โดย ยามเย็น

ถ้ามีคนถามว่า รู้จักพุ่มพวงไหม ?

ก็จะตอบว่า รู้จักซิ ถึงไม่ใช่แฟนเพลง แต่เรารู้จักพุ่มพวงแน่ๆ


เธอ คือ คนที่ใครๆ เรียกว่าราชินีลูกทุ่ง 


เธอ คือ คนที่ร้องเพลง นัดพบหน้าอำเภอ เพลงที่เคยมีผู้ใหญ่คนหนึ่งแซวว่า  รู้เปล่าพ่อกับแม่ก็เคยมีฉากนี้ในชีวิต (จริงเท็จไม่รู้ แต่ได้ยินเพลงนี้ก็นึกถึงทุกที - แต่เราว่าอำแน่)


เธอ คือ คนที่เรานึกถึงเมื่อได้ฟังเพลง นักร้องบ้านนอก  ซึ่งก็เพิ่งรู้หลังจากอ่านจบว่า เป็นผลงานเพลงของไวพจน์ เพชรสุพรรณ และร้องโดยพุ่มพวงจริงๆ (เวอร์ชั่นซาวแทรคมนต์รักทรานซิสเตอร์ ที่อุ้มเล่นเป็นสะเดา  เพราะมาก ใครมี ซีดี ขอก๊อปหน่อยดิ อันที่มีอยู่มันสะดุดจนยากจะแก้ไข)

หลังจากอ่าน ดวงจันทร์ที่จากไป จบ  ถ้าให้ตอบคำถามเดิมว่า รู้จักพุ่มพวงไหม ?

ก็จะตอบว่า รู้จักซิ ถึงไม่ใช่แฟนเพลง แต่เรารู้จักพุ่มพวงแน่ๆ 


นอกจากเป็นราชินีลูกทุ่ง เจ้าของเพลง นัดพบหน้าอำเภอ และ นักร้องบ้านนอกแล้ว

เธอมีชื่อจริงว่า รำพึง จิตรหาญ  เป็นชื่อที่แม่ตั้งให้  และที่ชื่อรำพึงก็เพราะ ตอนที่แม่คลอดหนู พ่อเขาหนีไปอยู่กับเมียน้อย


เธอ คือ คนที่ไวพจน์ เพชรสุพรรณ จะรับเป็นลูกบุญธรรม และแต่งเพลง แก้วรอพี่ ให้อัดแผ่นเป็นเพลงแรก      แต่แผ่นที่ตัดยังไม่ทันหายร้อน ครูไวพจน์ถือว่าการชิงสุกครั้งนั้นไม่เหมาะสม จึงขอให้แฟนหนุ่มมือแซกโซโฟนออกจากวง      เธอเลือกรักแรก ขอแยกไปปักหลักกับเขา  คนรักที่ต่อมากลับกลายเป็นสามีของน้องสาว  จนทำให้บ้านแตกแยกย้ายกันพักใหญ่      เมื่อแผลแห้งตกสะเก็ดและใจพร้อมให้อภัย  เธอก็กลับไปตามน้องสาวและน้องเขยให้กลับมาอยู่ด้วยกันที่  กระท่อมผึ้งน้อย  บ้านที่เธอร่วมกันสร้างกับเขา


เธอ คือ ผู้หญิงที่อยากมีลูกกับคนรัก  อยากเดินเคียงคู่กับชายหนุ่มของตัว  แต่ก็ต้องเก็บงำซ่อนเงียบ ด้วยเพราะเกรงแฟนเพลงจะรับไม่ได้


เธอ เป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศ    เนื้อเพลงฟังรอบเดียวก็จำได้  ชอบอ่านริมฝีปากผู้คน และ เธออ่านหนังสือไม่ออก   

เธอ คือ คนที่นายห้างจำปาทอง เห็นแวว  แต่ซุ่มเงียบรอเวลาไม่รีบร้อน ด้วยถือคติว่า ถึงเวลาช้า เราต้องช้าจนเหมือนไม่เคลื่อนไหว....แต่ถึงจังหวะเมื่อไหร่ ใครก็จะไม่เร็วกว่าเรา  เขารอจนวงดนตรีที่เธอขายที่นาของแม่มาลงทุน เจ๊งไม่เป็นท่า  แล้วจึงยื่นมือส่งคนไปถึงบ้านเพื่อชวนมาร่วมงาน  ในสถานการณ์ที่มีแต่เจ้าหนี้เคาะหน้าประตู

เธอ คือ  ราชินีลูกทุ่ง ที่เจ็บช้ำจากรักแรก และพยายามห่างไกลเก็บตัวกลัวซ้ำรอยเก่า  ในที่สุดเธอก็เจอใครคนนั้น  คนที่  พุ่มพวงกุมมืออบอุ่นของคนที่นั่งเคียงข้าง เธอมีเขาเป็นเพื่อนใจ เป็นพ่อของลูก และเขาจะดำรงทั้งสองสถานะไปตราบสิ้นชีวิต      เธอเชื่อโดยบริสุทธิ์ใจว่าต้องเป็นเช่นนี้ ความเชื่อได้ดำรงอยู่ในใจยาวนาน  สี่ปีเต็ม

ก็สงสัยนะ ว่าทำไมบินหลาเลือกที่จะปิดฉาก สาระนิยาย ของพุ่มพวง ดวงจันทร์ไว้แค่ปี 2530

เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตที่เหลือของเธอ


หรือ เรื่องราวมันจะปวดร้าวสะเทือนใจเกินกว่าจะเล่า

หรือ เรื่องยังคงสดกรุ่น และเกี่ยวพันกับหลายคน เกินกว่าจะเอามาเขียนในขณะนั้น

หรือ เรื่องจะเกี่ยวเนื่องและอาจมีผลกับคดีความ ที่คนรอบข้างพุ่มพวงต่างมีต่อกัน หลังจากจันทร์ดวงนั้นจากไป


ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

แต่อยากอ่านต่อนะ  ก็เรื่องมันยังไม่จบนี่

---

ดวงจันทร์ที่จากไป บินหลา สันกาลาคีรี สำนักพิมพ์มติชน 150 บาท