หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

ปกรณ์ จารุจิตติพันธ์

ทางเท้าเป็นพื้นที่สาธาณะสำหรับทุกคนใช้ร่วมกัน และเพราะเหตุนี้การใช้ประโยชน์เพื่อคนใดคนหนึ่งจึงเป็นเรื่องต้องห้าม จึงไม่แปลกที่แม่ค้าพ่อขายซึ่งใช้ประโยชน์พื้นที่สาธารณะเพื่อตนเองจึงโดนไล่จับ ในขณะที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ ซึ่งชื่อก็บอกอยู่แล้วว่ามันเป็นโทรศัพท์สาธารณะ จึงได้รับการยกเว้น


เพราะเราเชื่อว่าการยกเว้นหรือการเบียดบังสิทธิคนเดินเท้า ก็เพื่อประโยชน์สาธารณะ


แต่ก่อนก็เชื่ออย่างนั้น แม้จะเห็นด้วยกับหลายคนว่า ตู้โทรศัพท์บ้านเราเหมือนไม่ได้ผ่านการออกแบบให้สวยงาม และการเลือกพื้นที่ติดตั้งควรมีความรับผิดชอบและผ่านการคิดถึงผลกระทบอื่นๆ มากกว่าเรื่องความสะดวกของคนติดตั้งและรายได้ต่อหมายเลขที่จะได้รับ จนกระทั่งได้เห็นตู้โทรศัพท์รุ่นโทรแล้วเมาที่ถนนเลียบหาดเฉวง เกาะสมุย


การเปลี่ยนให้ตู้โทรศัพท์กลายเป็นกระป๋องเบียร์ริมถนน เป็นไปเพื่อประโยชน์สาธารณะหรือของใครกันแน่ ?


แค่การตั้งตู้โทรศัพท์ที่ใหญ่โต เทอะทะ ไม่มีความสวยงาม ก็เบียดบังสิทธิของคนเดินเท้าและทำลายความสวยงามของเมืองไปมากพอแล้ว นี่ยังหากินด้วยการขายพื้นที่รอบตู้สำหรับการโฆษณาอีก มันจะเกินไปหรือเปล่า


ยังไม่ต้องพูดถึงว่า โฆษณาที่ว่าเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่ง ที่รัฐเสียเงินมากมายรณรงค์ให้ประชาชนลดการบริโภคลง


เมื่อเขาไม่เคารพและให้ความสำคัญกับสิทธิสาธารณะ ก็ขอเรียกร้องให้เขาคืนสิทธินี้กลับมาให้เรา


เดี๋ยวนี้หลายคนก็มีโทรศัพท์มือถือ ความจำเป็นในการใช้ตู้สาธารณะ (ที่ดีบ้างเสียบ้าง) ก็มีน้อยลง อีกทั้งถึงเวลาแล้วที่บริษัทเอกชนทั้งหลายที่รับสัมปทานหากินกับโทรศัพท์ จะต้องรับภาระในการหาพื้นที่ติดตั้งตู้สาธารณะเอง ถ้าจำเป็นต้องเช่าพื้นที่ก็ไปติดต่อห้างร้านเอกชนริมถนนเอา หมดเวลาที่จะผลักภาระนี้ให้แก่สังคม


เมืองก็ควรถือโอกาสกำหนดพื้นที่อนุญาตให้ติดตั้งที่ไม่ทำร้ายและเบียดบังคนเดินถนนจนเกินไป รวมถึงออกแบบตู้ให้สวยงาม สะท้อนเอกลักษณ์ของแต่ละเมือง เหมือนที่เราเห็นตู้โทรศัพท์สีแดงมีหลังคาแบบจีน แล้วเดาได้ทันทีว่าคงอยู่แถวเยาวราช ถ้าหาแบบไม่ได้ก็ขอแค่คุมอย่าให้มีตู้ที่ทำร้ายคนเดินเท้า และทัศนียภาพของเมืองก็พอ


หรือว่าตู้โทรศัพท์รุ่นโทรแล้วเมา เป็นการออกแบบที่สะท้อนเอกลักษณ์ของเกาะสมุยแล้ว ?