หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

โดย ยามเย็น

กอด กำกับโดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี

ทำให้ผิดหวังหน่อยๆ

ที่สำคัญตลอดเวลาที่ดูจะมีคำถามเรื่องเหตุผลโผล่มาในหัวอยู่เรื่อย เพราะคิดไว้ก่อนแล้วนี่ ว่าหนังเรื่องนี้คงไม่มีฉากประหลาดแปลกๆ เหนือจริง หรือ ไม่มีตัวหนังสือโผล่กลางจอสรุปความคิดของตัวละคร

เช่น พอช่างตัดเสื้อประจำตัว ซึ่งเป็นคนตัดเสื้อสามแขนให้พระเอกตั้งแต่ยังเด็กตายเพราะถั่วติดคอ พระเอกก็เดินพูดอยู่นั่นแหละว่าจะไม่มีเสื้อใส่

-- พูดยังกะว่าโลกนี้ไม่มีช่างตัดเสื้อคนอื่นแล้วหรือไง - - ความคิดนี้มันผุดขึ้นมา

ถ้าหนังจะสื่อให้เห็นว่า ไอ้ช่างตัดเสื้อที่ตายนะ ไม่ใช่แค่การหายไปของช่างตัดเสื้อคนหนึ่งที่ตัดเสื้อสามแขนได้ แต่เป็นการหายไปของคนคนหนี่งที่มองการมีสามแขนเป็น "เรื่องพิเศษ" ไม่ใช่ "เรื่องประหลาด" และบังเอิญว่าคนคนนั้นเป็นช่างตัดเสื้อ ก็เลยตัดเสื้อสามแขนให้พระเอกของเราตั้งแต่เด็กจนโต

การตายของช่างตัดเสื้อ ก็คงเหมือนกับการตายของแม่ ที่ทำให้โลกนี้ไม่เหลือใครสักคน ที่ทำให้ขวาน (พระเอก) คิดว่าความพิเศษนั้น ไม่ใช่เรื่องประหลาด (จริงๆ หนังก็ไม่ได้เน้นความสัมพันธ์ตรงนี้ และจะว่าไปก็ไม่ได้เน้นตรงไหนสักแห่ง)

ก็โอเคนะ  แต่ทำไงได้มีความคิดโผล่เข้ามาในหัวแล้วว่า - - เอ็งจะบ่นไปทำไม ช่างตัดเสื้อมีออกเยอะแยะ - -

หรือ นา (นางเอก) หญิงอึ๋มทรงโต ที่คิดตลอดเวลาว่าหน้าอกของตัวสร้างปัญหา

เราไม่ยักกะรู้สึกว่า การมีหน้าอกใหญ่ขนาดนั้น (ก็ขนาดศุภักษร ไม่ใช่ใหญ่เป็นแตงโมต้องผ่าออก) มันจะเป็นส่วนเกินหรือปัญหากับเธอยังไง แม้ว่าเธอจะพูดตลอดเวลาว่า อยากให้คนอื่นมองอย่างอื่นบ้าง ไม่ใช่มองหน้าอกอย่างเดียว แต่นา ก็ใส่เสื้อโชว์อกอยู่เสมอ (และเราก็ตั้งใจดูตลอด)

ตรงนี้ไม่รู้ว่าหนังจะเอาไง ถ้าเป็นแบบมีเหตุผล มันก็ไม่เวิร์ค เพราะ ถ้าคิดว่าหน้าอกตัวเองใหญ่ จนทำให้ใครๆ ไม่มองอย่างอื่นของเธอ เธอคนนั้นก็ควรแต่งตัวให้มิดชิดหน่อย เหมือนที่ขวานพยายามไม่ให้ใครเห็นมือที่สามของตัว

-- เอ๊ะ หรือว่าหนังจะบอกว่า นาเป็นคนที่คิดกับทำไม่เหมือนกัน --

ตลอดเวลาที่ดู มันจะมีปัญหาอย่างนี้ให้สงสัยตลอด จนเราเองก็งง  ยิ่งมาเจอภาพขวดซุปไก่ซึ่งถ่ายเน้นยี่ห้อชัดแจ๋วและแช่นาน จนติดตามากกว่าภาพหน้าอกหน้าใจของนางเอก ที่ยังกระมิดกระเมี้ยนถ่ายแต่น้อยและโชว์แค่พอผ่านตา

ทำให้ได้แต่คิดว่า คนทำตั้งใจให้หนังเรื่องนี้ "พิเศษ" จริงหรือเปล่า

ถ้าใช่  ทำไมถึงปล่อยให้มีโฆษณาแฝงที่ไม่มีชั้นเชิงในการนำเสนอโผล่ขึ้นบนจอได้

วันต่อมา คุยกับเพื่อนคนหนึ่ง ถามว่าเรื่อง "กอด" นะดูยัง

เพื่อนบอกว่า ก่อนดู ถามตัวเองว่า จริงๆแล้วอยากดูเรื่อง "กอด" หรือ อยาก "กอด"

พอได้คำตอบ มันเลยไม่ไปดูหนังเรื่องนี้

คำตอบนั้นทำให้คิดว่า หรือที่เฉยๆกับหนังเรื่องนี้ ก็เพราะอันที่จริงเราอยาก handle someone with care

แต่ดันหลงผิด คิดว่าการไปดู "กอด" คงช่วยอะไรได้บ้าง