หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

“ปล่อยให้หัวใจของเธอได้เป็นอิสระบ้างเถิด อย่าใช้สมองให้มันมากนักเลย”

เสียงที่ยุพดีพูด เป็นเสียงของความรัก ?
เสียงที่ส่างหม่องได้ยิน เป็นเสียงของความรัก ?

ไม่แน่ใจว่าเส้นฝนตกเหมือนฟิล์มเป็นรอยที่เราเห็นในหนังสมัยก่อน กับสีซีดๆ ของภาพเป็นความตั้งใจของคนทำหรือเปล่า  ถ้าไม่ใช่ ก็พูดได้เต็มปากเต็มคำว่าหนังเรื่องนี้แย่ทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องโปรดักชั่น .. ยกให้เรื่องเพลงประกอบแล้วกัน เพราะดี

หนังแวมไพร์ภาคต่อ เห็นคนดูแล้วก็ไม่ต้องสงสัยว่าภาคแรกแรงและมีแฟนๆมากขนาดไหน

เนื้อเรื่องไม่มีอะไรมาก หลังจากภาคแล้วทิ้งปมหวานชื่นระหว่างนักเรียนสาวกับแวมไพร์หน้าหนุ่มแต่อายุแ่ก่ ภาคนี้ต่อด้วยเรื่องยุ่งยากบางอย่างที่เกิดขึ้นหลังช่วงแรกรักผ่านพ้น เมื่อต่างฝ่ายเริ่มเห็นความไม่ลงตัวบางอย่าง

ปกติจะไม่ดูหนังผี ไม่ชอบอาการจิตตกเวลาออกจากโรงหนัง  อีกอย่างหนังผีส่วนมากจะเล่นกับอารมณ์ตกใจ สะดุ้ง ขยะแขยง (ไม่นับผีตลก) มากกว่าค่อยบ่มสร้างอารมณ์ให้กลัวให้หลอนได้จริงๆ เลยคิดว่าจะหาหนังผีที่สยองจริงๆ น่าจะไม่ค่อยมี

สงสัยจะพูดมากไม่ได้ เพราะหนังเรื่องนี้มีปมให้คลี่คลายในตอนจบ บางคนอาจเดาได้ แต่เราดูไปกว่าครึ่งเรื่องยังสงสัยไม่หายว่าไอ้สรรพากรใจดีคนนี้มันเป็นใคร เป็นคนหรือเปล่า เรื่องจะซับซ้อนโยงใยออกแนวเหนือจริงแฟนตาซีไหม

โดย รันตี

Hula Girls ฉายในปี 2006 แต่เล่าเรื่องราวในปี 1965 หรือ 41 ปีก่อนหน้านั้น ในเมืองอิวากิ จังหวัดฟุกุชิมะซึ่งตั้งอยู่หุบเขาที่มีอากาศหนาวซึมเซาหม่นมัวตลอดปีทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น คนเมืองนั้นเขามีอาชีพการงานหลักอยู่ในเหมืองถ่านหินที่กำลังจะปิดตัวเพราะเริ่มมีการใช้น้ำมันมาแทนที่ทำให้คนงานเกือบสองพันคนต้องตกงาน..แล้วเขาจะทำไงกัน

ฉากนุ่นเลิกกะแฟนถือเป็นการเริ่มเรื่องที่โดนมากๆ จนนึกไม่ถึงว่าไอ้หนังวัยรุ่นๆอย่างนี้จะมีอะไรที่เราจะรู้สึกอินด้วยได้ โดยเฉพาะไดอะล็อคโต้ตอบที่ฟังแล้วก็รู้สึกว่า เออทำไมผู้หญิงเรื่องมาก คิดเล็กคิดน้อย พอความสัมพันธ์พัฒนาเปลี่ยนรูปจากเพื่อนเป็นแฟน เธอถึงต้องใกล้ชิดและทำเหมือนตัวติดกันจัง

พวกเขาวิ่งคลำหารถที่จอดอยู่ในลาน สุดท้ายเหลือแค่ห้าคนที่ปลอดภัย ไฟรถเปิดสว่างจ้าเหมือนบอกว่าในความมืดมิดขอเพียงมีความหวังก็ยังพอเห็นทางที่จะข้ามไป


แต่ความหวังต้องใช้พลัง เหมือนกับที่รถคันนั้นต้องการน้ำมันเพื่อจะวิ่งฝ่าหมอก

โดย รันตี

..ไม่ใช่เพชรหรอก ที่ทำให้ผู้หญิงรักผู้ชาย แต่มันคือความซื่อสัตย์และจริงใจที่จับได้จากการแสดงออกของความรู้สึกน่ะ

โดย รันตี

ความแปลกประหลาด เพี้ยนพิลึก เริ่มตั้งแต่ครอบครัวน่ารักครอบครัวนี้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้าน ดูเหมือนลอร่าก็รู้สึก (แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้นำพา) คุณสามีหมออาจจะไม่มีทั้งเซ้นส์และความผูกพัน ส่วนหนูน้อยซีโมนวัย ๗ ขวบ แม้จะป่วยเป็นโรคประหลาด (VIH หรือ IVH อะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ HIV) ต้องกินยาทุกวัน แต่ก็มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูผิดเด็กป่วยซึ่งเล่าเสมอว่าเล่นกับคนโน้นคนนี้ มีเพื่อนเยอะแยะรอบตัว ฯลฯ