หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

เพลงนี้ "พรานทะเล" ของสุนทราภรณ์
http://music.forthai.com/music/lyric/?sid=8798
แหม...ชาวเรือหลายคนฟังแล้วน้ำตาเอ่อ..คลอ เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกในคอหอย สุขก็ไม่เชิงเหงาก็ไม่ใช่
หรือบางทีอาจเป็นปลากระเบนย่างของโกกลก็เป็นได้ที่มาจุกคอหอยอยู่...
แต่ขอชมว่านักร้องท่านนี้เก่งจริงๆ รู้สึกเป็นอาจารย์อะไรซักอย่างมาช่วยงานนะ ผมไม่ว่างคุยด้วยเสียดายจัง

"ฟังเสร็จแล้วอย่าลืมปิดเพลงนะครับ"...ฟังไปอ่านไปเดี๋ยวมุขตลกผมจะเป็นหมัน กรั่กๆๆ

จับรางวัลได้เหยื่อปลั้กตัวสองร้อย...รับรางวัลจากโกลี ดูเจ๊ภาแกดีใจสุดชีวิต

จับรางวัลย่อย กันตลอดทั้งคืนของแจกของรางวัลที่สปอนเซอร์สนับสนุนมาเยอะมาก...
ได้กันทุกคนจนต้องมาเวียนจับรางวัลรอบใหม่ ทั้งคนได้รางวัล ทั้งกองเชียร์สนุกสนานกันจริงๆครับ

โก้กล...พรื่อเติ้นไม่หั้นปลาก่อนเล๊า...เมาไม๊นิ

"เอ้า..ยังไม่หั่นเรอะกูไม่ทันดูที เสิร์ฟๆไปตะ...มันกินกันไม่รู้เรื่องหรอก เมากันตายหง..หมดแล้วนั้น"

(เอ๊ะ..ใครเมากันแน่ฟระ)

สองทุ่มครึ่งพระเอกของงาน"น้องสอง"ของพี่ๆน้าๆชาวบ้านละไม
ขึ้นเวทีรับถ้วยรางวัลโทรฟี่ จาก "ลุงปุ๊"  พร้อมทั้งชุดคันเบ็ดประกบอาบูแดงแปร๊ด...รางวัลสูงสุดที่ทุกคนหมายปองอย่างภาคภูมิ

สามทุ่มเศษ...ลูกเด็กเล็กแดงที่ต้องไปโรงเรียนวันพรุ่งนี้ต้องทยอยกลับกันแล้ว การรับรางวัลย่อย... รางวัลใหญ่ยังคงดำเนินต่อไป สลับกับเสียงตะโกนแซว โห่ฮา..เป่าปากเปี๊ยวป๊าว..อย่างสนุกสนานอยู่ตลอดเวลา

"โกเซ"ซึ่งดำรงตำแหน่งสท.เกาะสมุย...ร้องเพลงดังข้ามชาติตลอดกาล ของชาวสมุย "ไอ้หนุ่มเรืออวน"
ของนักร้องเพลงใต้ชื่อดังชาวสุราษฎร์...ตั้งแต่ครั้งผมยังอยู่ในวัยเด็ก"พายุ สุริยัน"

              " หน้ามรสุม ติดลมค้างเกาะสมุย หยุยๆๆๆๆๆๆๆๆ

              เคยได้นั่งคุย กานดาแม่ค้าขายข้าว

              สุดซาบซึ้งถึงใจนงเยาว์ แสนอดสูมองดูตัวเรา

              หยอดเพลงตู้ เอาปูกุ้งเผา ตั้งวงกินเหล้า

              เมื่อคราวหยุดงาน อ๊านๆๆๆๆๆๆๆ"

แค่เริ่มท่อนแรกพร้อมลูกคอสะท้านอารมณ์ของโกเซ บรรยากาศก็กระชากใจขาแด้นซ์วัยมันส์ อย่างเจ๊ภา(ภรรยาขาน้านุ้ง)ให้เปิดฟลอร์เต้นรำ สไตล์คันทรี่ไทยแลนด์ เสียงโห่ ฮา..ด้วยความพอใจของกองเชียร์ แล้วหลายคนก็กระโจนเข้าร่วมวงเต้นรำอย่างสนุกสนาน

บทสุดท้าย...  ของการจากลาอาจจะไม่ถึงกับสามารถเรียกน้ำตา จากความซาบซึ้งใจในมิตรภาพ...และความหลัง
ท่ามกลางความเจริญที่รุกคืบเข้ามาในเกาะสมุย ผืนดินทุกหาดทุกแห่งทุกที่หายากเสียยิ่งกว่าทอง......แพงเสียยิ่งกว่าเพชรเจ็ดกะรัต..

ซากร่องเรือเก่าที่เราใช้กันมาแต่รุ่นพ่อ.. ผืนดินแห่งนี้...ที่ยืนที่จอดเรือ คุ้มกันลมคุ้มกันคลื่น...
ที่ยืนแห่งสุดท้ายของชาวประมงพื้นบ้านละไม... จะยืนหยัดต่อไปได้อีกถึงวันไหนยังไม่อาจมีใครคาดเดาได้

(ปล.จริงผมบรรยายไว้มากในเวปสไมล์แต่เพื่อบรรยากาศที่ส่อเค้าไปในทางดีขอตัดออกนะครับ)

  เราขอเพียงวันนี้กับความสุขเล็กๆ ที่พวกเราชาวเรือดื่มด่ำกันได้ไม่รู้อิ่มในเวลาเพียงชั่วคืนวัน เพื่อลืมสิ่งร้ายๆที่ต้องผจญในคลื่นทะเลแห่งชีวิต เพียงครู่ยาม
ขอบคุณน้ำผองเพื่อนจากตำบลห่างไกล ที่นำเรือลำน้อยมาเยี่ยมสังสรรค์
ขอบคุณทะเล ซึ่งเป็น ความหวัง-ชีวิตและลมหายใจ .....

              ชมแล้ว ต้องชมอีก.... พี่ชาแมว เอ้ยชาลี นี่สวดยวด ไม่ผิดหวังที่รอ..... ขอบคุณ....

ปล. เห็นมีท่านปูด้วย ได้ปลาไหรมั่งคับ....อิ....อิ....