หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

เมื่อย่างเข้าสู่วันที่สาม ซานติเอโกยังอดทน ที่จะสู้กับมาลินยักษ์จนถึงที่สุด 

ชายชราใช้กำลังเฮือกสุดท้าย 


โอ้..รูปนี้ไม่เห็นเหมือนชายชราเลยเท่ห์มากป๋า...  

   
"นั่งเป็นลมอยู่หัวเรือ"....

โอ๊ย..คัทๆๆๆ ป๋าทำงี้ได้ไง..."ซานติเอโก ต้องใช้กำลังเฮือกสุดท้าย สับตะขอเข้าที่เจ้าปลายักษ์ อันเป็นสัญญาณว่าการต่อสู้สิ้นสุดแล้วสิ"
ทำงี้รางวัลพูลิเซอร์ รางวัลโนบงโนเบล เจ๊งป่นปี้หมดกัน 

เอ้า..ต่อๆๆไปที่่นิยายกันต่อ ทำไงได้

การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ในที่สุด ชายชราก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้  เขาล้มตัวลงบนเรืออย่างท้อแท้และหมดแรง   

ไหว่ตามิ้ลค์..ให้โป่ตีน อิ่มสบายท้องงงง...... (คั่นโฆษณาเล็กน้อย  )

ปล.ผบ.ตรู...ที่ร้กหัวเราะเงียบๆหน่อยซิ เกรงใจป๋าแก 

ค่ำวันนั้น ซาติเอโกและเรือก็กลับถึงฝั่งพร้อมๆ กับแขกไม่ได้รับเชิญ เป็นฉลามหิวตัวนั้น ที่ยังคงสวาปามปลาของเขาอย่างเอร็ดอร่อย  


ปล.ขอบคุณคุณหนุ่มฟิวเจอร์ครับ..ที่ช่วยแก้ไขเรื่องให้กลับมาสมบูรณ์ตามเนื้อเรื่องเดิม 

ในกระท่อมที่รู้สึกคุ้นเคย เมื่อค่อยๆ เปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง ซานติเอโกเห็นใบหน้าที่ฉายแววกังวลของมาโนลิน เพื่อนต่างวัยอยู่เบื้องหน้า แล้วก็พบว่าเขากำลังนอนอยู่บนเตียง ในกระท่อมของตัวเอง หลังจากนอนหลับสนิทอย่างยาวนาน จากความอ่อนเพลียในสงครามแห่งชีวิต ที่เขาเป็นทั้ง "ผู้ชนะ" ...และ "ผู้แพ้" ในเวลาเดียวกัน 


นิยายผจญภัยสุดคลาสสิก..จบแบบสมบูรณ์แล้วครับ แหะ..แต่กระทู้นี้ยังไม่จบขอพักแค่นี้ก่อนครับ..... ผมขอตัวไปปิดโทรศัพท์มือถือก่อนไม่อยากรับสายตอนนี้   

โดนอาจารย์แดงแย่งซีน...เลยลืมปลาใบของคุณอ้วนไปเลย...โชว์หน่อยครับ

ขนาดกำลังงาม..หมายถึงใหญ่กว่านี้ก็ยิ่งงามเข้าไปอีก