หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

 

 

วันครู 16 มกราคม 2553
กราบคุณครูสามารถ ศักดิ์เจริญ

โอภาส เพ็งเจริญ

“หัวหิน” คุณครูสามารถ ศักดิ์เจริญ ออกปากชักชวนไว้นานแล้วว่า อยากให้กลุ่มพวกเราไปเที่ยวกันที่หัวหิน 


คุณครูสามารถเป็นคุณครูที่สอนวิชาภาษาอังกฤษและวิชาภาษาไทย เมื่อครั้งที่ผมและเพื่อนๆ เรียนชั้น ม.ศ.3 ที่โรงเรียนเกาะสมุยเมื่อ 40 ปีก่อน


กลุ่มพวกเรา ประกอบด้วย  ผม  คุณเบญญา วาณิชย์เจริญ คุณครูโรงเรียนวัดคุณาราม อำเภอเกาะสมุย  คุณศุภรัตน์ มีเพียร เจ้าหน้าที่สำนักงานประกันสังคม คุณโกญธัญญะ อนันทานนท์ เจ้าหน้าที่สำนักงานปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม(สปก.)จังหวัดชุมพร  คุณดราธร มีเพียร เจ้าของกิจการโรงแรมบนภูเขาที่มีทิวทัศน์สวยงามที่สุด ที่บ่อผุด เกาะสมุย


“ที่พักพร้อม  สะดวกสบายแน่นอน” คุณครูยืนยัน


ที่พักนั้น คุณครูหมายถึงคอนโดมิเนียมของกัลยาณมิตรสมัยเมื่อเป็นอาจารย์สอนอยู่มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตทับแก้ว จังหวัดนครปฐม แล้วผูกพันแน่นแฟ้นต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน ในกลุ่มพวกเรารู้จักมักคุ้นนามของท่านจากปากคำของคุณครูว่า “อาจารย์โอ่ง” รออยู่ จะไปเมื่อไรก็ได้


หลังจากที่ไปไหนต่อไหนกันมาหลายที่แล้ว  ที่สุดจึงตกลงกันว่า วันที่ 15-17 มกราคม 2553  เราจะยกกันไปหัวหินตามคำชักชวน  กิน เที่ยว คุย หัวเราะ พักค้างคืนสัก 2  คืน 


คุณครูขับรถคู่กายออกจากบ้านพักอำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี แวะรับคุณโกญธัญญะ  ที่แยกปฐมพร ถนนเพชรเกษม อำเภอเมือง จังหวัดชุมพรมาด้วยตอนประมาณบ่ายวันที่ 15 มกราคม


คุณเบญญา แยกกับเพื่อนครูจากเกาะสมุยซึ่งเดินทางกลับจากทัศนศึกษาที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  แวะที่กรุงเทพ  ส่วนคุณดราธรนั้นขึ้นมากรุงเทพตั้งแต่ก่อนปีใหม่


ผมออกจากที่ทำงานแวะรับ คุณเบญญา และคุณดราธรริมถนนจรัญสนิทวงศ์ ย่านบางพลัด รับคุณศุภรัตน์ ที่ทำงานจนถึงเที่ยงวัน แล้วแว่บออกมารอที่เซ็นทรัล  ปิ่นเกล้า


กลุ่มหนึ่งมาจากภาคใต้ อีกกลุ่มไปจากกรุงเทพฯนัดเจอกันที่หัวหิน


คุณครูกับคุณโกญธัญญะถึงหัวหินและเข้าที่พักก่อน


คณะผม จากกรุงเทพฯถึงทีหลัง


พวกเรา  ยกเว้นคุณครูนัดแนะกันให้เตรียมเสื้อยืดสีทะเลขาวแขนสั้นที่ได้จากงานชุมนุมลูกทะเลขาวเมื่อปีที่แล้วไปด้วย

ตอนปลายปีที่แล้ว วันเกิดคุณครู  ผมและเพื่อนๆ ซื้อเสื้อยืดแขนยาว สองตัวให้คุณครูเป็นของขวัญ  หนึ่งในสองตัวนั้นเป็นสีทะเลขาว  คุณครูบอกถูกใจมาก  จะสวมมาโชว์วันที่นัดเจอกันที่หัวหิน


ไปถึง ทักทายกันตามปกติ ค่ำลงไปทานเข้าวเย็นด้วยกันแล้วกลับขึ้นมาพักบนคอนโดมิเนียมสวยที่ เป็นห้องชุดสามห้องเชื่อมต่อกัน ซึ่งถูกตกแต่งไว้อย่างงดงาม  มุมหนึ่งที่ผนังมีวอลเปเปอร์ภาพชายทะเลสวยงาม พวกเราวิ่งสลับกันไปนั่งบนโซฟาแอ๊คท่าถ่ายรูปกับวิวทิวทัศน์ประหนึ่งนั่งอยู่ริมทะลโดยไม่ได้เจอทะเลเลย


เมื่ออยากเห็นทะเลก็ชะโงกออกไปที่ระเบียง เห็นทะเลไม่ไกล


คุยกัน หัวเราะกัน  เล่นเกมนับแต้มนับเลขกัน ถึงดึกจึงแยกย้ายกันไปนอน


พวกเราตื่นสาย  เว้นคุณโกญธัญญะตื่นเช้าจึงออกไปกับคุณครู ไปซื้อโจ๊ก และปาท่องโก๋จากตลาดหัวหินมาเป็นอาหารเช้า  พวกที่ตื่นทีหลังสนองตอบคนละชามตามโควต้า แถมด้วยปาท่องโก๋อิ่มแปร้


นัดกันว่า  มื้อเที่ยงจะไปกินอาหารเที่ยงกันที่ปากน้ำปราณบุรี ที่คุณครูอวดอ้างสรรพคุณว่าอร่อยมาก  พวกเราไม่มีใครโต้แย้งคัดค้าน


กระซิบกระซาบกันเมื่อคุณครูเผลอ ให้ไปอาบน้ำและสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีทะเลขาวทุกคน เตรียมพร้อม จากนั้นพยายามลุ้นคุณครูให้ไปอาบน้ำแต่งตัว 


ยังไม่ทันจะอาบน้ำคุณครูไปคว้าเอาเสื้อสีทะเลขาวแขนยาวตัวนั้นมาสวมร่วมขบวนด้วย 


พวกเราบางคนคะยั้นคะยอ  บอกไปอาบน้ำมาก่อน จะได้หล่อทัดเทียมกัน หลังจากเอ้อระเหยอยู่สักพักคุณครูไปอาบน้ำแต่งหล่อมาในเสื้อยืดแขนยาวสีทะเลขาว


มาลัยข้อมือดอกมะลิที่คุณศุภรัตน์สั่งแม่ค้าข้างที่ทำงานร้อยมาอย่างสวย และที่แอบเอาไว้ในตู้เย็นแต่เมื่อคืนถูกนำออกมา  เพื่อคลายความเย็นจนเกือบแข็งก่อนหน้านั้นแล้ว  ด้วยว่าผมนำไปแช่ในช่องแช่ผัก ทำเอาเป็นมาลัยมะลิแช่แข็งไปเลย


เราขอให้คุณครูนั่งบนโซฟาติดผนังวอลเปเปอร์วิวทะเลสวยในจุดที่เล็งไว้ก่อนแล้ว ขณะเมื่อคุณครูอาบน้ำ


ผมเล็งมุม ตั้งกล้องบนโต๊ะเตรียมไว้ก่อนหน้าเพื่อให้กล้องถ่ายอัตโนมัติ ยามเมื่อต้องการถ่ายรูปหมู่


กล้องถ่ายรูปอีกตัวเปิดทิ้งไว้เตรียมพร้อม


คุณครูนั่ง ลูกศิษย์ 4 คน (เว้นผม)  แยกนั่งบนพื้นขนาบข้างซ้ายขวา  คุณศุภรัตน์นำมาลัยมะลิออกมามอบให้  แล้วกล่าว ถ้อยคำกราบคุณครูเนื่องในวันครู  พร้อมกับที่ทุกคนพนมมือไหว้โดยไม่ต้องนัดหมาย


คุณครูนั่งนิ่ง คาดไม่ถึงในเหตุการณ์ที่ถูกจู่โจมโดยไม่ทันระวังตัว หากสีหน้าบ่งบอกถึงความปลื้มใจ


ผมยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์ ฉับๆๆ  เก็บภาพงามนี้ไว้

 


คุณศุภรัตน์กล่าวจบ ผมวางกล้อง นำเอาบทกลอน “กราบคุณครู”  ที่เขียนเตรียมไว้สำหรับกิจกรรมวันครูวันนี้  สำหรับคุณครูท่านนี้ออกมาอ่าน


“มี –วัน - ครู- หรือ- ไม่ - ไม่- สำ -  คัญ”  ผมอ่านความที่เขียนเองด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก


“ใน ใจ  ฉัน  มี  ................” น้ำเสียงที่อ่านนั้นขาดหายไปเป็นช่วงๆ  จับความแทบไม่ได้  ก่อนจะยอมแพ้    บอกเพื่อนๆว่า  อ่านไม่ได้ พร้อมส่งให้คุณศุภรัตน์อ่าน ดังนี้

กราบคุณครู

มีวันครู หรือไม่ไม่สำคัญ                ในใจฉันมีคุณครูอยู่เสมอ
คุณความดีคุณครูมีนั้นเลิศเลอ            อยากได้เจอได้กราบครูอยู่ทุกวัน
อยากตอบแทนพระคุณที่หนุนเกื้อ      อยากบอกเพื่อใครๆรู้นี่ครูฉัน
ให้ความรู้ให้ปัญญาสารพัน                ขอทุกวันเป็นวันครูคู่ศิษย์เอย

คุณครูนั่งกุมมาลัยอยู่ที่หว่างอกนิ่ง  รับฟังบทกลอนที่คุณศุภรัตน์อ่าน


คุณศุภรัตน์อ่านจบ ผมที่ถ่ายรูปอยู่เข้าไปกราบที่ตักแล้วขออนุญาตนั่งข้างๆคุณครู


คุณศุภรัตน์ขอให้คุณครูกล่าวอะไรที่เป็นมงคลแก่พวกเรา


คุณครูเงียบ ทุกคนเงียบ .......


สักครู่หนึ่ง ต่างแยกย้ายถอยออกมา หากระดาษเช็ดหน้าและมุมของตนเอง


ทุกคนมายอมรับภายหลังว่า เมื่อเสียงผมที่อ่านบทกลอนสั่นขาดแล้วเป็นช่วงๆ ทุกคนจะมีอาการคล้ายๆกัน เว้นคุณศุภรัตน์ที่ได้สติ สามารถควบคุมน้ำเสียงให้อ่านบทกลอนนั้นต่อจนจบได้


วันครูปีก่อนๆพวกเราเคยได้แต่โทรศัพท์ไปหาท่าน ฝากสัญญาณโทรศัพท์กราบไปด้วยเสียง


แต่วันนี้ วันครูปีนี้พวกเราได้มีโอกาสกราบตักคุณครูจริงๆ  พวกเราดีใจมาก 


ดีใจที่ได้ทำภารกิจนี้แทนเพื่อนๆลูกศิษย์คุณครูอีกหลายๆคนที่อยากมาอยากทำเช่นกัน


วันนั้น นอกจากกลุ่มเราแล้ว ปรากฏว่าตลอดวันที่อยู่ด้วยกัน คุณครูรับโทรศัพท์จากลูกศิษย์จากหลายมุมของประเทศ เกือบยี่สิบราย ทุกคนส่งเสียงและถ้อยคำคารวะในวโรกาสวันครูด้วยความสำนึกในพระคุณของคุณครูท่านนี้


ที่น่าสังเกต คือ ทุกสายที่โทรศัพท์เข้ามา ล้วนเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเกาะสมุย ทุกคนเป็นลูกทะเลขาวที่คุณครูเคยสอนในช่วงต่างๆที่ท่านมาสอนอยู่ที่โรงเรียนเกาะสมุย

คุณครูสามารถ ศักดิ์เจริญ ไม่ใช่คนเกาะสมุย  หากเป็นชาวอำเภอไชยา


ทว่าท่านได้มาทุ่มเทสร้างลูกหลานชาวสมุยให้เป็นคนเต็มคน มีคุณภาพ หลายต่อหลายรุ่น


แม้ท้ายสุดท่านจะโอนย้ายไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย  แต่ความผูกพันกับชาวสมุย  กับลูกศิษย์จากโรงเรียนเกาะสมุย และกับโรงเรียนเกาะสมุยนั้น  ลึกซึ้งเหนียวแน่นไม่มีวันเสื่อมคลาย


“โรงเรียนของเรา”คุณครูสามารถพูดถึงโรงเรียนกับลูกศิษย์ของท่านในวาระต่างๆเมื่อต้องเอ่ยถึงโรงเรียนเกาะสมุย  และเมื่อพูดถึงลูกศิษย์ กับลูกศิษย์อีกคนท่านจะพูดว่า “พวกเรา” ถ้าผู้ฟังเป็นรุ่นเดียวกับคนที่ถูกพูดถึง  หรือ “รุ่นพี่(รุ่นน้อง)พวกเรา”ถ้าผู้ถูกพูดถึงกับผู้ฟังเป็นคนละรุ่นกัน


คุณครูจะจำชื่อนามสกุล จำหน้าตาและบุคคลิกของลูกศิษย์ที่เกาะสมุยได้กือบทุกคน แม้เวลาล่วงเลยมาสี่สิบ-ห้าสิบกว่าปี


แม้จะสอนที่ทับแก้วต่อเนื่องนานนับสิบๆปี  มีลูกศิษย์ที่นี่มากมายนัก แต่ที่จะผูกพันสนิทสนมและยังติดต่อกันจนถึงวันนี้นั้นมีน้อยมาก เมี่อเทียบกับลูกศิษย์จากโรงเรียนเกาะสมุย ที่คุณครูมาสอนเป็นช่วงๆ  และเป็นช่วงเวลาสั้นๆ บางรุ่นอาจจะเรียนกันเพียงปีเดียวเท่านั้น


แต่ศิษย์ ลูกทะเลขาวทุกคนรำลึกในพระคุณของคุณครูท่านนี้เสมอ


ทุกวันนี้ท่านเกษียณอายุราชการไปแล้ว  หากยังเป็นที่รักเคารพของลูกศิษย์ชาวทะเลขาวไม่เสื่อมคลาย


ขอเพียงทราบข่าวว่า คุณครูผ่านไปจังหวัดใดที่มีลูกศิษย์ทำงานอยู่ หรืออาศัยอยู่ที่นั่น ลูกศิษย์เหล่านั้นแทบจะแย่งตัวคุณครูกัน  อยากนัดไปทานข้าว  อยากนัดให้คุณครูไปเที่ยวด้วยกัน  อยากให้บริการ  อยากดูแล  อยากตอบแทนพระคุณท่านเท่าที่จะทำได้


ในวาระที่โรงเรียนของเราครบรอบ 60 ปี คุณครูสัญญาว่า คุณครูจะไปร่วมงานด้วยความเต็มใจด้วยความยินดี


ลูกศิษย์  ลูกทะเลขาว  คนใดอยากพบ อยากกราบท่าน ต้องไม่พลาดไปร่วมงานนี้ พบคุณครูสามารถ  ศักดิ์เจริญ พบเพื่อน พบพี่น้องลูกทะเลขาว ในงานครบ 60 ปี โรงเรียนเกาะสมุยวันเสาร์ที่ 22 พฤษภาคม 2553