หน้าทอนซิตี้ : NathonCity

โดย the beast

5 แพร่ง (2552)
กำกับ : ปวีณ ภูริจิตปัญญา, วิสูตร พูลวรลักษณ์, ทรงยศ สุขมากอนันต์,
ภาคภูมิ วงศ์ภูมิ, บรรจง ปิสัญธนะกูล
นำแสดงโดย : แน็ก - ชาลี ไตรรัตน์, นิโคล เทริโอ, เก้า - จิรายุ ละอองมณี,
มาช่า วัฒนพานิช, แดน - วรเวช ดานุวงศ์

ปกติจะไม่ดูหนังผี ไม่ชอบอาการจิตตกเวลาออกจากโรงหนัง  อีกอย่างหนังผีส่วนมากจะเล่นกับอารมณ์ตกใจ สะดุ้ง ขยะแขยง (ไม่นับผีตลก) มากกว่าค่อยบ่มสร้างอารมณ์ให้กลัวให้หลอนได้จริงๆ เลยคิดว่าจะหาหนังผีที่สยองจริงๆ น่าจะไม่ค่อยมี

ยืนหน้าโรงหนังมีให้เลือกแค่ 2 เรื่อง  เลือก "5 แพร่ง" เพราะนึกถึงหนังตัวอย่างที่เคยดูคิดว่าน่าจะดูได้  คงได้อาการหลอนกลับบ้านจริงๆ


อย่างที่รู้กันว่าเรื่องนี้มี 5 เรื่องย่อย แยกเป็นเอกเทศจากกัน เกือบทุกเรื่องเอาประเด็นที่เป็นข่าวหรืออยู่ในความนึกถึงของผู้คนในแง่โอกาสเจอะเจอผีมาทำเป็นหนัง  ดูเรื่องแรกก็ ตกใจ สะดุ้ง ตามสูตร  แถมเป็นหนังผีที่เป็นผีจริงๆ  คือ เป็นผีที่มีฤทธิ์ ตามหลอก ตามหลอน ตามล้างแค้น - สรุปว่าไม่โดน แต่ไม่เป็นไรยังมีอีกสี่เรื่องให้ลุ้น


เรื่องที่สองเริ่มไปกันใหญ่ เรื่องที่สามและสี่ก็ยังก็ยังไม่กลับมา  ทั้งสี่เรื่องเหมือนกัน คือ ทำให้ตกใจแต่ไม่หลอน  และำก็ไม่มีอะไรใหม่ในแง่การเล่าเรื่อง หรือเล่นกับอารมณ์กลัวอารมณ์หลอน ส่วนพล็อตเรื่องก็ยังเป็นแนวเดิมที่คุ้นเคยกันอยู่ เช่น บาปกรรมตามสนอง ผีตามหลอกหลอน ผีสิงสถิตย์อยู่ที่ใดที่หนึ่ง


ระหว่าง ดูเผลอคิดไปว่าหนังผีกับหนังตลกน่าจะเป็นหนังที่ทำยาก  หนังตลกคนดูรู้ว่ามันต้องมีมุกให้หัวเราะ  เหมือนที่คนดูหนังผีก็รู้ว่ามันต้องน่ากลัว มีตกใจ ประมาณว่าดูไปก็เดาว่า เดี๋ยวมันต้องโผล่มาตรงหน้าต่าง ไอ้มุมกล้องว่างๆที่เหลือไว้น่าจะมีอะไรออกมา - ดังนั้นจะทำหนังผีให้น่ากลัวและหลอนจริงๆ เป็นคนละเรื่องกับทำหนังที่เล่นกับอาการตกใจของคนดู


บังเอิญคิด ว่า 5 แพร่งน่าจะเป็นผีประเภทหลอนมากกว่าผีตกใจ เลยผิดหวังหน่อยๆ  แต่นึกอีกทีก็ดีไปอย่างผีแนวนี้แค่ตกใจ ออกจากโรงก็หายไม่ค่อยมีอารมณ์หม่นๆ ตามติดไปถึงบ้าน


แต่ก็ยังดีที่มีเรื่องสุดท้ายมากู้หนังเรื่องนี้ไว้ได้ เหมือนหักมุมตอนจบกลายเป็นหนังตลกไปซะงั้น


เคยได้ยินบางคนว่าทำดีมาตั้งเยอะพลาดหนเดียวลืมความดีที่ทำๆมาหมด  อาการนี้ก็คล้ายกันแต่เป็นด้านตรงกันข้าม หนังมาเรื่อยๆทั้งสี่เรื่อง เรื่องที่ห้ามีฮากู้ชีวิตไว้ได้ จนทำให้ลืมอามาณ์ที่ไม่ค่อยชอบสี่เรื่องแรกไปเกือบหมด